Terug naar het licht

Gepubliceerd op 12 januari 2021 om 16:58

Nu de sportscholen al een tijdje dicht zijn, wandel ik regelmatig door de buurt, soms in de avond soms overdag. Vaak heb ik de neiging om bij de mensen naar binnen te kijken en ik herinner mij dat ik dat vroeger als jong meisje ook al deed. Het doet mij altijd aan "het meisje met de zwavelstokjes" denken. Een sprookje over een arm meisje tijdens Oudejaarsavond. In dit droevige verhaal probeert een jong meisje op Oudejaarsavond tevergeefs een paar pakjes met lucifers te verkopen. De drukke zakenlui zien haar niet eens staan, terwijl het meisje van een warm huis en een rijk gevulde tafel droomt. In de gloed van haar zwavelstokjes heeft zij een visioen: zij ziet haar oude grootmoeder in de hemel waar geen honger, geen kou, geen tekort is en wil daar ook heen.

Vanuit diepe kwetsing, die eigenlijk al in de moederbuik plaats heeft gevonden, keek ik net als het meisje met de zwavel stokjes ook naar binnen. Ik voelde mij incompleet, niet geliefd en afgewezen. Kijkend door de ramen heen zocht ik naar waar ik zo naar verlangde. Warmte, Liefde, Eenheid. Om de leegte niet te voelen fantaseerde ik dat ik daar ook binnen was bij die mensen. Wat ik nu weet, maar toen nog niet wist, was dat ik delen van mijzelf was verloren. Afgesplitst van mijn ziel, tot ik een aantal jaren geleden aan mijn grootste reis begon, mijn innerlijke reis. Deze heeft diepgaande veranderingen met zich meegebracht. Ik heb mezelf in de wieg gelegd, ik heb mijn innerlijke ouder ontwikkelt, ik heb in de diepste donkerste put gezeten net zolang tot het wat lichter werd in mij.

Nu kijk ik nog steeds naar binnen bij mensen, alleen niet meer vanuit leegte, maar vanuit volheid. Gevuld met zelfliefde en compassie, schijnt het innerlijk licht vanuit mijn hart, nu bij hen de woonkamer in.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.